“Hoe kijk jij daar naar? Wat is jouw advies?” Ik zie vragende ogen die graag antwoorden willen. Ik twijfel of ik al een antwoord zal geven. Is dit het moment om mijn beelden te delen? Weet ik genoeg en vooral: weten zij genoeg? Gaat mijn advies hen nu verder helpen? Ik besluit te antwoorden. Ik deel mijn beelden, deel wat ik zou doen. De vragende blikken veranderen in holle blikken. Damn! Dit was niet de juiste input op het juiste moment.

Waar je staat bepaalt wat je ziet

Waar je staat bepaalt wat je ziet

Het is altijd zoeken naar het moment waarop je komt met goedbedoelde adviezen. Adviezen waarvan je denkt dat ze de ander verder helpen. De kennis die jij op andere plekken hebt opgedaan is immers ook wat waard. Helaas merk je te vaak dat er niks met jouw goede adviezen gebeurt. Je bent niet alleen. Want ook ik worstel met het zoeken naar het goede moment om mijn kennis en visie te delen.

Het is voor mij een traject van jaaaaren :-) Ik begon met zachtjes en later keihard verkondigen van wat ik als de beste weg zag. Daarna ging ik klagen tot ik helemaal niks meer zei. Geen van alle de beste oplossing. Wat werkt dan wel? Hoe zorg ik ervoor dat ‘ze’ wel gaan doen wat ik graag wil dat ze gaan doen? Mijn belangrijkste inzicht is dat ik nergens voor kan en hoef te zorgen. Ik heb niks te willen in het proces van de ander. Het is hun wens voor een andere uitkomst dan dat wat ze nu hebben. En het is hun wijsheid, kennis en vaardigheid die hen daar kan brengen.

Dat klinkt heel mooi en wijs, maar wat doe ik dan wel? In plaats van mijn adviezen delen stel ik nog een extra open vraag. Zo ontdek ik wat zij precies bedoelen. En heel vaak ontdekt mijn gesprekspartner ook zelf wat hij eigenlijk bedoelt. Daarna geef ik letterlijk terug wat ik hoor en creëer zo overzicht voor mijn gesprekspartner en voor mijzelf.

Overzicht brengt verdieping

Overzicht brengt verdieping

Het is een beetje als het eiland op de foto. Als je er op staat en een paar keer rond hebt gelopen denk je het eiland wel te kennen. Als je afstand neemt of juist het water induikt blijkt er nog veel meer te ontdekken te zijn. In een gesprek of sessie biedt elke extra vraag toegang tot nieuwe informatie. Informatie die er eerder niet was komt bovendrijven. Dingen die vanzelfsprekend waren blijken dat toch niet te zijn. Heel vaak vallen zo vanzelf de puzzelstukjes in elkaar. Dat zijn voor mij de mooiste momenten.

En als de vragende blikken toch holle blikken worden? Als het advies toch een keer ‘te vroeg’ komt? Wat dan? Dan duiken we samen toch nog een keer de diepte in en ontdekken we samen gewoon weer verder. Zo leuk kan het zijn :-)

Ik daag je daarom uit! Stel in jouw volgende gesprek jouw advies nog even uit en stel nog een vraag. Wat gebeurt er wanneer jij dieper duikt?

Comment