De voorbereiding voor het hardlopen van de 4 Mijl in Groningen als balansoefening om met mannelijke en vrouwelijke energie je doelen te halen.

Yes! I did it! Ik heb de 4 Mijl van Groningen hardgelopen. Ik ben trots op mezelf. Niet eens zozeer omdat ik de 6,5 km in één keer heb uitgelopen. Op kracht en macht had ik dat misschien ook wel gekund. Nee, ik ben trots omdat ik trouw ben gebleven aan mezelf. Dat was nogal een oefening in balans om met power en flow, ofwel mannelijke en vrouwelijk energie, mijn doel te halen.

Lang geleden, voordat we kinderen kregen en dan nog iets verder terug, fietste ik veel, drie tot vier keer per week. Een trainingsritje van 110 km op een avondje was normaal. Ik zorgde op trainingsavonden dat ik om half zes thuis was. Dan at ik snel iets en zat ik om zes uur weer op de racefiets om op tijd te zijn voor de training. Een hele tijd werkte dit helemaal goed voor mij. Ik haalde hele mooie doelen en met veel plezier stapte ik steeds op de fiets. Ik voelde me goed. Tot het moment dat ik mezelf in een burn-out reed.

Natuurlijk was die burn-out slechts voor een heel klein deel het gevolg van het fietsen. In het fietsen zag ik wel heel duidelijk mijn eigen patroon. Ik fietste op power. Een training missen was er niet bij. Ik wilde controle en planningen. Er was eigenlijk niks ontspannends aan. Het gevolg van de burn-out was wel dat ik stopte met het fietsen. Eerst kon ik het fysiek niet aan. Toen ik eenmaal herstelde was, wilde ik niet meer sporten op power. Ik wil bewegen vanuit plezier en flow.

In mijn burn-out periode ontdekte ik het Chi-runnen. Hardlopen vanuit ontspanning, met een techniek waarbij je loopt vanuit je chi-kracht. Het boek erover beloofde: “zo ontspannen te rennen als kinderen doen.” Daar ging ik voor. Een belangrijk basisprincipe van Chi-running: ‘gradual proces’. Alles is een oefening. Grote doelen stellen, zoals volgende zomer een halve marathon rennen, doe je niet. Je kan wel stapje voor stapje beter worden in de techniek en daarmee in de afstand en de snelheid die je loopt. In flow dus. Dan komt die halve marathon vanzelf.

Rennen in ontspanning met plezier (Photo by  frank mckenna  on  Unsplash )

Rennen in ontspanning met plezier (Photo by frank mckenna on Unsplash)

In de afgelopen jaren ben ik verschillende keren gestart en weer gestopt. Zowel met hardlopen als fietsen. Steeds bleek de zoektocht naar balans tussen power en flow een lastige. Ik stapte op de fiets zonder kilometerteller. De batterij was allang leeg en dat was ook wel fijn. Ik wilde immers luisteren naar mijn lichaam in plaats van naar de teller. Zo werkte het toch niet helemaal. Ik vond die ‘power’ eng. Want ik wist nu wat er kon gebeuren als die de overhand krijgt. Zo eng, dat ik liever niet meer op de fiets stapte.

Ook in het hardlopen kon ik nog niet echt mijn draai vinden. Ik wilde wel, alleen steeds te snel. Dan eindigde ik toch weer met een blessure die dan ook niet over ging. Of ik had er geen lol aan, omdat ik het gevoel had dat ik conditioneel niet vooruit ging.

Hoe luister je naar je lichaam en loop je in flow terwijl je ook steeds een beetje beter wilt worden? In maart van dit jaar besloot dat ik dat ik nu echt in beweging wilde komen. Ik wil me fit voelen in mijn hoofd en lichaam. Ik begon met hardlopen. Na mijn eerste rondje was ik geschokt over mijn conditie. Ik wist niet dat die zo slecht was.

Dat was een goede extra motivatie om nu door te zetten. Het bepalen van het grote doel is niet zo moeilijk. De eerste stappen zetten om daar te komen vind ik veel lastiger. Die motivatie had ik nodig om ook echt aan de slag te gaan. Wat deze poging anders maakte dan de vorige? Ik was rustiger. Dit keer had ik het besluit niet met alleen met mijn hoofd genomen. Dit was een besluit vanuit mijn buik. Dat betekende niet dat het makkelijk was om de balans tussen power en flow te behouden. Vooruitgang boeken vraagt dat je doelen stelt, grenzen opzoekt en doorzet. Allemaal mannelijke energie. Daar tegenover stond dat ik goed wilde luisteren naar mijn lichaam. Ik wilde stapje voor stapje beter worden.

In de eerste weken moest ik mezelf na elk rondje dat ik liep vertellen dat ik goed bezig was. Er waren momenten waarop ik geloofde dat ik nooit ook maar een kilometer achter elkaar zou kunnen lopen. Ja, echt! Wat mij hielp was dat ik een duidelijke afspraak met mezelf maakte. Ik liep in ieder geval twee ochtenden in de week en liever nog drie. Die structuur bood houvast - dat wist ik uit het verleden. Tegelijkertijd kon ik er wel een beetje mee spelen. Ik kon mijn eigen tijd indelen. Wiro hielp het mogelijk te maken, door de kinderen naar school te brengen. En een buurvrouw die me af en toe zag lopen sprak meerdere keren haar bewondering uit en moedigde me aan. Echt super fijn.

Na twee of drie maanden kwam het lopen van de 4 Mijl in Groningen langs als doel. Tot dan toe had ik in alle rust getraind. Wilde ik dan nu wel hier aan meedoen? Mijn gevoel zei “ja”. De 4 Mijl was nog ver genoeg weg om mijn doel in rust te halen. Ik creëerde ook een beeld voor mezelf: “Hoe wil ik de 4 Mijl lopen?” Het antwoord was: “Ontspannen, genietend van het publiek en de mensen met wie ik loop, met plezier.”

In de zoektocht tussen power en flow leerde ik veel over hoe het bij mij werkt. Ik wil altijd graag beter worden in wat ik doe. Zo ontkwam ik ook niet aan de wens om sneller te lopen. Dit subdoel mocht mijn plezier en ontspannen lopen niet in de weg zitten. Sneller lopen vraagt om je grenzen op te rekken. Dat doe je niet door binnen je comfort zone te blijven. Op die momenten heb ik mijn power nodig. Ging ik net iets verder dan anders en bleef ik wel voelen wat er gebeurde.

Tijdens één van de hardloopochtenden had ik bedacht een interval training te doen. Ik probeerde snelheid te maken. Ik leek alleen niet vooruit te komen. Ik was binnen no-time buiten adem en had zware benen. Toen ik het een tijdje had geprobeerd besloot ik mijn idee van de interval training te laten vallen. Waar ik normaal doorzet, liet ik het nu los om me te concentreren op mijn techniek. Ik moest mezelf blijven herinneren dat elke stap een stap vooruit is, dat elke training een oefening is en daarmee vooruitgang betekende.

Na de zomervakantie was er ook zo’n moeilijk moment. In de zomervakantie had ik willen lopen, alleen lukte dat niet door rugpijn. Terug van vakantie leek het alsof ik weer helemaal opnieuw moest beginnen. Dat leverde een deuk in mijn vertrouwen op voor het halen van 4 Mijl. Ik ging weer lopen op macht en kracht, met allerlei beginnende blessures tot gevolg. Ik moest de techniek en de flow als vertrekpunt blijven nemen voor elke training.

Of de momenten waarop vrienden vragen hoe hard ik wil lopen. Dan was mijn antwoord: “Dat maakt me niet uit. Ik wil met plezier en ontspanning lopen. Dat is nu nog niet zo snel. En dat is prima.” Ik moest voor mezelf nog verdedigen dat de snelheid niet mijn doel was. Soms kwamen daar vragende blikken van anderen bij. In een sportwereld waar alles draait om snelste tijden was het dan best lastig vast te houden aan mijn doelen.

Met al dit schrijven realiseer ik me nog meer wat de weg is die ik heb afgelegd. Het balanceren tussen power en flow is zeker niet makkelijk. Mijn besluit dat ik fitter en energieker wilde zijn en meer wilde bewegen heeft me geholpen, net als de structuur en de ondersteuning van thuis en mijn omgeving. Tijdens het lopen is het steeds weer kijken wat werkt vandaag. Wat helpt me vandaag het meest om een stap vooruit te maken? Ook als het antwoord is: “nu even rusten”, terwijl ik een rondje rennen in gedachten had.

Dit smaakt naar meer. :-) Stiekem mijmer ik over de 10 kilometer in Enschede in april. Wie weet… Als ik de balans tussen power en flow weet te behouden. Ik loop gewoon nog even door. En vraag me af hoe jij dat doet: balans houden tussen power en flow? Laat je het me weten? Of loop je eens een stukje mee?

Comment